Müzmin mahzunluklarımı, ağır tahayyüllerimi insanlardan gizlemekte müşkülât çekiyorum. Bir çardağın zayıf gölgeleri altına arka üstü uzanmak, saatlerce olduğum yerde uyuşup...
İki kilometre uzaklıktaki okuluma her gün yürüyerek giderdim...
Çoğu zaman harçlıksız...
Sonbahar günlerinde yol kenarındaki ağaçlar açlığımı bastıran tek çare olurdu...
