Tamam, döndüm diyelim...
Şimdi ne yazacağım ben bu hususi bloğumun sayfalarına? Uzun süredir uğramadım ki makamına. Sıkılırım şimdi, bir mahcubiyet sarar kelimelerimi...
Nerelerdeydin bunca zaman? Uğramaz oldun blogger otağına. Ne oldu? Deva buldun mu onulmaz gönül yaralarına? Muska sardırdın mı sebepsiz ruh elemlerine? Niye ara verdin sıkılma günlüklerine?
Şu son ayların bu acayip zulmü neydi bana karşı? Eski salim kafamı bulamıyordum artık. Her zaman, her yerde en tuhaf azapları ben çekiyordum. Der dururdun... Ne oldu, duruldun mu?
Ne cevap veririm ben şimdi? Offf... Aklımda deli sorular. Her şeyin bir zamanı var. "Ben artık her halimi ayan eden cümleler yazmaktan yoruldum mu?" diyeceğim?
Sevgili hususi bloğum... İnan, sana değil bu zemheri soğukluğum. Seninle ilgisi yok bu donukluğun. Zihnimde karma karışık bir durum var. Enerji merkezim sönmüş, lav kütleleri taşlaşmış... Kalbim gibi. Seninle ne ilgisi olabilir bu durgunluğun?
Yıllarca depresif ruh hallerime hamilik ettin. Ben senden razıyım; her halimle yoldaş olduk her daim. Sana yok bir tavrım. Beni bağışla... Ve her şeye rağmen, mekanına kabul buyur ara sıra.
[favorite]
Allah gönülünüze göre versin.
YanıtlaSilAllah Razı olsun. 👍🖐️
SilNe yaşarsanız yaşayın blogunuz yine de dönmenizi ve yazmanızı isteyecektir sizden.
YanıtlaSilTabii biz okurlarınız da :)
Çok teşekkür ederim Sevil hanım. Kitabını okuduğum bir muharrirden böylesine motive edici yorumlar almak tarifi güç bir mutluluk.
Sil