11.1.19

insan bir be­hi­me yekûnu­dur

@goknuradair

Şüp­he­siz, in­san, bü­tün hay­van ne­vi­le­ri­nin se­ci­ye­le­ri­ni ken­din­de top­la­mış bir mahlûktur, bir be­hi­me yekûnu­dur: Kap­lan gi­bi yır­tı­cı, til­ki gi­bi kur­naz, ge­yik gi­bi ür­kek, ars­lan gi­bi ce­sur, kö­pek gi­bi sa­dık ve ke­di gi­bi nan­kö­rüz, Fa­kat bu vah­şet imkânla­rı­nı be­şerî se­ci­ye­mi­zin çe­lik­ten ka­fes­le­ri için­de hap­set­ti­ği­miz için in­sa­nız ve bo­ğa yı­la­nın­dan far­kı­mız bu­dur.


Tır­nak­la­rı­mı­zı ya kesiyoruz ya­hut cilâlı mad­de­ler­le par­la­tı­yor ve gü­zel­leş­tir­me­ğe ça­lı­şı­yo­ruz, ya­ni tır­na­ğı­mı­zın çıp­lak­lı­ğı­nı gi­de­ri­yo­ruz. Pi­ran­del­li bun­dan bah­set­mi­yor; hâlbuki ma­ni­kür, en çir­kin ta­ra­fı­mız­la mü­ca­de­le­miz­dir ve el­le­ri­miz­de giz­le­nen vahşî pen­çe­ye in­sanî bir şe­kil ver­mek için­dir.

Sev­dik­le­ri­mi­zi öl­dü­rü­yo­ruz, çün­kü on­lar da bi­zi öl­dü­rü­yor­lar; fa­kat dar­be­le­ri­mi­zi in­san­ca vu­ra­rak, aç­tı­ğı­mız ya­ra­la­rı na­mü­te­na­hi şef­ka­ti­miz­le iyi et­me­ğe ça­lı­şa­rak ve tek­rar yaralayarak, sev­dik­le­ri­mi­zi haz­la ke­se­rek gü­zel te­za­dı­nı tat­tı­ra­rak öl­dü­rü­yor ve ölü­yo­ruz.

Ya­şa­mak, ya­ra­la­mak ve ya­ra­lan­mak­tır; fakat in­san­ca... Bi­zim tıy­ne­ti­miz, ru­hu­mu­zun hay­van ve Al­lah’a gi­den iki yo­lu­nun kö­şe­sin­de mün­de­miç­tir. “Ne me­lek, ne hay­van!” - “Hem me­lek, hem hay­van!” Bu­nun­la be­ra­ber yü­zü­müz me­le­ğe doğ­ru­dur, ga­ye­miz Al­lah’a doğ­ru­dur. Fa­kat bu bir ga­ye de­ğil, mânevî te­şek­kü­lü­mü­zün ken­di ken­di­ne al­dı­ğı bir veç­he­dir, bi­za­ti­hi bir gi­diş­tir.[line] Peyami Safa'nın, Bir Tereddütün Romanı isimli eserinden  (sayfa: 167) bir bölüm okudunuz...
kişisel blog,takip et

Yorum Gönder

Whatsapp Button works on Mobile Device only

Yazmaya başlayın ve aramak için Enter tuşuna basın...